West Highland White Terrier, zwany popularnie Westie,

to mały piesek o wielkim sercu. Ma tylko około 28 cm wysokości w kłębie, waży do 10 kg i ma krótką, zwartą budowę.
Mimo niewielkich rozmiarów, odznacza się silnym charakterem i pewnością siebie. Te zalety były bardzo przydatne w pracy,
jaką dawniej wykonywały Westie – norowaniu i tępienie szkodników. Westie to bardzo sprawny fizycznie pies o żywym
usposobieniu i niezależnej naturze. Dzięki tym cechom, dawniej był doskonałym pomocnikiem myśliwego,wytrwałym w pracy
i nieustępliwym, natomiast obecnie jest przede wszystkim miłym i skłonnym do zabawy psem do towarzystwa i ulubieńcem rodzin.

Jak większość ras terierów, West Highland White Terrier pochodzi z Wysp Brytyjskich. Już w średniowieczu psów w typie
terierów używano tam do polowań na drobną zwierzynę – królik, lisy, borsuku i wydry. Były one także niezrównanymi tępicielami
gryzoni,przede wszystkim szczurów. Ówczesne teriery miały pracować nie tylko, na powierzchni ziemi, ale także w norach, pod
ziemią. Stąd wzięła się nazwa tej grupy psów – słowo „terier” pochodzi od łacińskiego wyrazu „terra”, oznaczającego ziemię.
Te małe, żywe pieski, odważne i nieustępliwe, odznaczały się dużą inteligencją i łatwo się uczyły, a dzięki dużej samodzielności mogły
wykonywać swą pracę poza zasięgiem wzroku i głosu właściciela. Charakteryzowały się niewielką głową, silnymi szczękami oraz
krótkimi, muskularnymi kończynami. Tak wyposażone, były doskonale przystosowane do rozkopywania nor i walki z ich mieszkańcami.

Dokładne pochodzenie West Highland White Terriera nie zostało w pełni udokumentowane, brak jest rozstrzygających dowodów
w tej sprawie. Podobnie jest z wieloma innymi rasami. Wiadomo, że białe psy w typie teriera występowały w Anglii i Szkocji od co
najmniej XVII wieku. Te białe teriery rodziły się przypuszczalnie od czasu do czasu do czasu w miotach ciemno umaszczonych
Cairn Terierów, a nie stanowiły w tamtych czasach odrębnej rasy.

Popularny mit przypisuje pochodzenie West Highland White Terierów – jako rasy psów o czysto białej sierści – pułkownikowi
Malcolmowi z Poltalloch w szkockim hrabstwie Agryll, który miał wyhodować tę rasę w połowie XIX wieku. Legenda głosi, że
ciemno umaszczony terier pułkownika Malcolma został przypadkowo zastrzelony na polowaniu, gdyż pomyłkowo pomylono
go ze zwierzęciem, które miał wypędzić z nory. Po tym niefortunnych zdarzeniu Malcolm postanowił, że będzie polować
wyłącznie z psami o wyróżniającej je, białej sierści. Swoją hodowlę oparł na białych i bardzo jasnych psach pochodzących z
miotów Cairn Terierów i po wielu pokoleniach selektywnej hodowli dochował się własnej odmiany białych terierów,
zwanych w tych czasach terierami z Poltalloch.

Teriery te odznaczały się taką samą pasją myśliwską i odwagą jak ich ciemniejsi kuzyni, ale dzięki temu, że ich jasna
sierść pozwalała łatwo odróżnić je od na przykład lisa, stawały się coraz bardziej popularne wśród myśliwych. W tym
samym czasie, gdy pułkownik Malcolm wyhodował swoja czystą białą odmianę terierów, w innych szkockich psiarniach,
w tym należących do księcia Anglii, także osiągnięto pewien sukces na tym polu – wyhodowano podobnego teriera
o podobnym umaszczeniu, znanego jako Roseneath Terrier. W końcu XIX wieku otworzono Klub Białego Teriera
Szkockiego (White Scottish Terrier Club), w którym rejestrowano różne odmiany białych terierów, a w październiku
1904 roku, na wystawie zorganizowanej przez Scottish Kennel Club, po raz pierwszy pokazano psa rasy
West Highland White Terrier. Trzy lata później rasa ta została uznana przez angielski Kennel Club.
Zarejestrowano wtedy trzy psy i cztery suki oraz zatwierdzono wzorzec tej rasy.

Pomimo zarejestrowania tej rasy w Anglii, a niedługo potem (w 1909 roku) także w Ameryce, na początku XX w.
nadal kojarzono ze sobą Westie i Cairn Terriery. W miotach rodziły się zarówno białe, jak i ciemne psy.
W zależności od umaszczenia, rejestrowana je jako jedną z wymienionych ras. Jednak jeszcze przed
rokiem 1920 zaprzestano tych praktyk, ponieważ obie organizacje kynologiczne wprowadziły ostrzejsze
przepisy, umożliwiające rejestrowanie wyłącznie tych psów, które miały „czyste” pochodzenie od pokoleń.

Na wystawach psów pokazywano coraz więcej Westie, a ich wesołe usposobienie, żywy temperament i oryginalna uroda
przyczyniły się do stopniowego wzrostu popularności tej rasy – nie tylko jako psa myśliwskiego i wystawowego. Z biegiem
czasu West Highland White Terriery coraz częściej pełniły wyłącznie rolę psów do towarzystwa. Uważane za łatwiejsze
do wychowania i szkolenia od innych terierów, a także bardziej przyjazne i serdeczne, dzisiejsze Westie tak doskonale czują się
w mieście, jak ich przodkowie podczas polowań, przemierzając porośnięte wrzosami i paprociami zbocza szkockich wzgórz.

Dzięki krzepkiej i muskularnej budowie, głębokiej klatce piersiowej i silnym kończynom, Westie jest psem szybkim
i wytrzymałym. Jego pełne ognia oczy, stojące uszka i wesoło noszony ogon sprawiają, że zawsze wygląda na gotowego
do działania. W rzeczywistości West Highland White Terriery, jak i inne psy lubią spędzać część dnia na drzemce,
chociaż z natury są aktywne i pełne wigoru. Są doskonałymi partnerami do joggingu, a aktywne życie,
ruch i ćwiczenia fizyczne oraz stymulacja psychiczna są im bardzo potrzebne dobrego samopoczucia.

W dzisiejszych czasach Westie są doskonałymi pasami rodzinnymi i czujnymi stróżami – są szczęśliwe, kiedy mogą
„poinformować” domowników w wizycie gości. Należy jednak pamiętać, do jakich celów ta rasa służyła w przeszłości.
Westie nie zatraciły bowiem swej skłonności do polowania i kopania dziur w ziemi, dlatego trzeba zwracać na
nie szczególną uwagę podczas kontaktów z mniejszymi zwierzętami domowymi,
no i lepiej jest zabezpieczyć odpowiednio klomby z cennymi roślinami ozdobnymi.

źródło:„Pasja życia. Pożywienie, które pozwala ją realizować. West Highland White Terrier”
książka wydana przez
Firmę Stopa
Skrzeszewo Żukowskie 152